Djersa e Gurit! (tregim)

27.08.2014 (komentet: 0)

Muhamet Halili

Ja lamë një guri tek koka. Më vonë do t’ia gdhendim dhe emrin në të. Pikat e imtë të shiut, që rigonte pjerrtas, zunë t’ia rrihnin atë gur varri, tak e tak e tak... Mu si dikur, pikat e djersës së ballit, që i binin mbi copat e gurit, teksa me dorën e tij u jepte formë.  Xhemati i pranishëm, si duket për të mos u bërë qull, i ra ma shkurtë ceremonisë mortore. Apo, ndoshta mua mu duk ashtu! Sidoqoftë, të gjithë ata që kishin ardhur në varrimin e babës, thanë edhe lutjen e fundit për shpirtin e tij dhe u derdhen si lum drejt daljes së varrezave. Unë u ndala. Dhembja më peshonte si gur në zemër. Ndieja nevojën të rrija edhe pak.

-          Eh, thash si është jeta, - nisi e mbaroi me gur!

Babai im ndjesë pastë, sa pati ymër ishte guri i fortë. Punonte shumë. Nxirrte gurin nga kodrinat e fshatit, e copëtonte, përpunonte, dhe e shiste tek ata që e përdornin gurin për muri shtëpie apo oborri, për ndonjë fontanë, trase shëtitoreje, apo për ndonjë qëllim të ngjashëm.

Nxjerrja e gurëve ishte punë zori. Por, që në familjen tonë e kishte bërë edhe gjyshi. Të mirat e pushtetit i përjetonim vetëm atëherë kur në ndonjë rast na shtynin afatin e ndonjë obligimi që kishim. Dorën në zemër, ishte lehtësi për neve edhe kjo, sidomos në periudha të caktuara të vitit kur harxhimet rriteshin. Se, për punë shteti, apo ndonjë ndihmë tjetër, nuk vinim në shprehje ne që nuk kishim dike me shpinë të fortë në parti!

 Por, baba nuk mërzitej fort. Kishte sedër. Ndonëse daltë, çekan, guri e djersë nuk ju ndanë tërë jetën, hallalli e mbante të fortë e stoik. Përkundur një jete me halle, ishim familje e lumtur!...

-          Lakmia ta nxin shpirtin, - na thoshte baba, neve fëmijëve. Kënaquni me atë çfarë keni, mos t’ju mashtron malli i dynjasë - na këshillonte tutje, duke na thënë se nuk ka gjë më të mirë se pastërtia shpirtërore, që është pasuria më e madhe në këtë jetë.  

E kisha mësuar më vonë, se këto ishin, pak a shumë, fjalët e gjyshit, që po i barte tani tek ne. Baba ishte fortë i lidhur me gjyshin, mu sikur unë me të. Gjyshi, qysh si fëmijë e kishte marrë me vete tek gurorja, fillimisht ta shoqëronte, pastaj edhe ta ndihmonte, derisa u rrit pak, e ja mori dorën, siç thuhej, “damarëve të gurit”, se pastaj bëri daltë e çekan për vete, e nuk iu nda më gurëve, derisa një i tillë iu vendos sot tek koka!

Shiu vazhdonte të rigonte me intensitet të njëjtë. Mjaftueshëm për ta bërë qull, këdo që nuk ishte nën strehë. Me dorën që kisha vendosur në maje të gurit të varrit, sikur doja t’i bëja strehë, që ta mbroja nga shiu, ngase trupin tim veç e kishte ujitur të tërin. E, syzet ishin bërë e vetmja strehë, së paku për sytë e mi, por që në fakt edhe ato ishin qullosur mirë e mirë, ani pse, jo nga pikat e shiut.

-          Ah, Babë! - më gufoi barku! - I mbylla sytë, se pata nevojë ta shoh! Do të bija përtokë pa ndjenja, po nuk ja fshiva djersën e ballit...

Sa shumë u pata gëzua kur për herë të parë më mori dhe mua me vete atje, tek kodrina ku nxirrej guri. Disi, mu duk vetja se u bëra burrë, ndonëse asokohe akoma nuk i kisha mbush të shtatat.

-          Bir, sot do të nxjerrim çantën tënde. Brenda pak ditësh, baba ka me të çue në shkollë. U bëre edhe t’i për me u mbush dituni, këlyshi i babës, -  më kumbojnë edhe tani fjalët e tij asisoj, sikur të më thuhen në këtë moment.

Më kujtohet pastaj edhe se si më mori në krah duke e mbërthyer butësisht trupin tim të njomë. Aromën e këndshme të atij përqafimi e ndjejë edhe tani! - Ajo është futur thellë në qenien time, dhe se është dominuese edhe po të futem në kopshtin me lulet më të bukura aromëplote.

Baba im është i fortë si guri, - mendoja tek e shikoja betejën e tij me guroren. Tak, tak, tak, i sillej gurit herë nga njëra anë, e herë nga ana tjetër. Vazhdonte të dëgjohej ky ritëm i çekanit, që godiste kokën e daltës, maja e të cilës kërkonte damarët e gurit, për ta ndarë më lehtë në një copë më të vogël, nga pjesa e gurores. Por, me të njëjtën ritëm zunë të bienin edhe pikat e djersës nga balli i tij, pingul mbi atë gur!

Tak, tak, tak, vazhdonte baba ta thërrmonte vende-vende gurin për ta dobësuar. E, sa herë me mëngë fshinte ballin qull, nuk përtonte të ma hidhte një shikim, e të ma dhuronte edhe një buzëqeshje veshëm-vesh.

Balli i tij mu vizatua qartë në bebëzat e syve të mi. E, timpanet zunë ta ndienin më fuqishëm ritmin e çekanit, por edhe të pikave të djersës, sikur ato të ishin në një garë konkurruese mes vete.

Tak e tak e tak, trokisja pavetëdijshëm dhe unë, me një gur të vockël, mbi gurin ku isha ulur, derisa nuk ja ndaja sytë, pikave të djersës që pikonin për çantën time.

Aty e pashë sa i fortë ishte guri! Shumë u pata pikëllua në atë moment!

Pse nuk mund të shkojë në shkollë edhe pa çantë?! Me rëndësi është të bëhem nxënës shembull, ta nderoj babën, mundin e tij, pikat e djersës të ballit të tij, - mendonte atëherë ajo koka ime e vogël.

Tak e tak e tak, vazhdonte baba të kërkonte damarët e gurit. Tak, tak, tak, vazhdonte guri t’ia nxirrte djersët në ballin e tij nur, e qull prej djerse. Guri ishte i fortë. Por, më i forti se guri, ishte baba!

Tak, tak. tak..., vazhdoja të trokisja mbi gurin ku isha ulur...

Tak, tak, tak...,  s’ndalej  as pika e djersës së ballit të tij mbi gurin që tani po i jepte formë.

Tak, tak, tak..., përplaseshin dhe pikat e shiut mbi gurin e varrit ku pavetëdijshëm kisha vënë tani kokën.

Tak, tak,  tak...,  shkriheshin pikat e shiut edhe në xhamin e syzeve të mia.

 -          Ah, babë, babë...!

 

 

/Muhamet HALILI /

Kthehu mbrapa

Shto koment