Kokëkashta (tregim)

07.05.2015 (komentet: 0)

 

Për dore mbante shpirtin e saj, e në shpirt një peshë të madhe. Lutjet e saja i kishte reduktuar tani më, në një të vetme kërkesë. 

E donte së paku një ditë të bardhë për jetimen e saj. Po bëheshin pesë vite, a më tepër, që sëmundja e varfëria e kishin katandisur keq. Mungesa e një kraharori ku do të mbështetej, e dërmoi të tërën. Mërzia për humbjen e të shoqit, kur ajo ishte në muajin e shtatë të shtatzënisë dhe brenga për të ardhmen e vajzës, e bënë të veten dhe aty zuri fill edhe sëmundja që tani po e fikte përditë e më tepër. Sëmundja e varfëria, si të ishin pjesë të një skuadre pushkatimi, e kishin mbështetur për muri dhe nxjerrë para tytave të gatshme për të ushtuar me zërin e vdekjes. Pritej të dëgjohej vetëm urdhri “zjarr”! Por, ishte pikërisht fryti i saj, fryma e saj, gjaku i saj..., që e kishte bllokuar gojën e drejtuesit të togës pushkatuese dhe nuk po e lejonte dot ta thoshte atë fjalë ekzekutuese. Ishte e vetmja gjë, që nuk kishte lejuar që ajo të ishte krejtësisht boshe. E vetmja gjë, që i jepte shpresë për një kapërcim ylberi që do të ndërronte krejtësisht fatin e jetës. Nëse jo për veten e saj, së paku për vogëlushen trup imët, por si rreze dielli e bukur. Ishte një kaçurrele impulsive, për së paku, dy herë më e pjekur se bashkëmoshatarët e saj, Dashuria e nënës dhe dashuria për nënën, bënin që sytë e saj, ndonëse të lodhur, të reflektonin hare, të tillë që nuk mund ta gjesh ndoshta edhe te ata fëmijë që nuk u mungon as qumështi i zogut...

Zhurma e kalimtarëve në shesh nuk mundte assesi t’i mbyste dy zëra që vinin tingëllim të qarta. Të një nëne teksa shuante kërshërinë e së bijës, dhe të një vogëlusheje gojëmbël, e cila interesohej për çdo personazh të shndërruar në kukull, e veçmas për Kokëkashtën që iu kishte bërë fiksim, andaj e donte tregimin për të, fillim e mbarim. Dikur, turma e kalimtarëve e nxori në shesh edhe siluetën e një nëne me të bijën për dore, fortë të dashuruara në njëra tjetrën. Hapat e ngutshëm ishin tregues të qartë se ato ishin drejtuar drejt një caku, për dallim prej shumë kalimtarëve që koha e mirë i kishte nxjerrë shëtitoreve të sheshit, duke lëvizur pa ndonjë qëllim. Nënë e bijë, si përherë, u ndalën përpara të njëjtit dyqan. U shikuan njëherë sy me sy dhe sikur u puthen përmes buzëqeshjes, për ta kthyer pastaj shikimin kah vitrina e dyqanit. Nuk flisnin gjë, por vetëm dëgjonin frymëmarrjen e tyre. Kësaj here, vogëlushja bëri një veprim që nuk e kishte bërë asnjëherë më parë. Dora e saj e tradhtoi, pasi pa e pyetur fare atë u nis drejt fiksimit të saj! Kjo bëri që shuplaka e dorës së vockël të mbështetej për xhami të vitrinës, por që e tërhoqi vëmendjen e dyqanxhiut që tani më kishte dalë në derë. Shikimi i tij, herë në drejtim të vogëlushes, e herë në drejtim të asaj pjese të xhamit, ku kishin lënë shenjë gishtëzat e vogëlushes, u pa se ishte prej atyre shikimeve që zëvendësojnë fjalët qortuese. Ky shikim qortues i dyqanxhiut e detyroi nënën që t’ia shtrëngonte dorën butësisht engjëllit të saj, e cila po me të njëjtën butësi reagoi:

-          Mami, nuk ke pse mërzitësh. Unë nuk e dua, vetëm desha ta prek, por xhami!...

Në atë qastë, nëna e shkretë, përpara do t’i thoshte shpirtit t’i dilte, sesa lotit. Nuk donte që ajo ta shihte atë lot. Truri i saj bluante mendime të panumërta në përpjekje për të gjetur një formulë për ta lehtësuar ekzistencën e saj.

-          Ti je pesëvjeçarja më e  mirë në botë. Të kam xhan, - i tha dikur nëna, kaçurreles së saj.

-          Faleminderit nënë, të dua edhe unë shumë, - ia ktheu ajo.

Sërish dy trupa qëndronin në heshtje para vitrinës së dyqanit. Dëgjoheshin vetëm frymëmarrjet e tyre, por tani edhe të rrahurash zemre. E, një trup blini, aty afër, sikur e tradhtoi diellin dhe e zhvendosi hijen e saj, si me dorë. mbi kokat e vogëlushes dhe të nënën së saj.

-          Nënë, e hoqa mallin. Mund të ikim tani kur të duash, - foli vogëlushja buzëqeshur, teksa kapi një fije të flokut të saj, për ta dredhuar edhe më.

Nëna nuk i foli, vetëm i buzëqeshi edhe ajo. Por, ishte një buzëqeshje e qelqtë e cila mund t’i thyhej në çdo moment. Në bebëzat e syve të saj edhe njëherë iu vizatua Kokëkashta, kukulla më e preferuar e shpirtit të saj, e reklamuar në vitrinën e dyqanit të lodrave, dhe ai dreq çmimi i lartë në të, prej 12. 99 eurosh.

Ndonëse koha ishte e mirë, ndjeu një të ftohtë që po i përshkonte trupin sa që e bëri të dridhej si të ndjente tërmet. Shpejtoi hapin për t’u tretë sa më parë në turmë. Ajo gumëzhinë tipike e këtij sheshi tani më i mbyti dy zëra që edhe ashtu ishin shndërruan në gjysmë zëra, derisa turma e kalimtarëve e përpiu vrazhdë siluetën e një nënë, me të bijën e saj për dore, sa që as syri i diellit më nuk i kapi dot.

 

/Muhamet HALILI/

Kthehu mbrapa

Shto koment